ماتریس ارزیابی نامزد

کارت امتیاز، برداشت یک مصاحبه‌گر از یک نامزد در یک مرحله را ثبت می‌کند. ماتریس بالای آن می‌نشیند: امتیاز همهٔ نامزدها را در برابر معیارهای وزن‌دار یکسان کنار هم می‌گذارد تا بتوانید فهرست نهایی را مقایسه و رتبه‌بندی کنید. از کارت امتیاز حین فرایند و از ماتریس هنگام تصمیم استفاده کنید.

از ملزومات نقش شروع کنید. بپرسید کدام دو سه چیز بیشترین پیش‌بینیِ موفقیت را دارند؛ همان‌ها بیشترین وزن را می‌گیرند و بقیه باقی را تقسیم می‌کنند. بررسی کنید که مجموع ستون ۱۰۰٪ شود و وزن‌ها را پیش از امتیاز دادن به هر کسی توافق کنید تا اولویت‌ها بی‌سروصدا به نفع یک گزینهٔ محبوب خم نشوند.

مقیاس ۱ تا ۵ با تعاریف کوتاه و لنگردار (۱ = بسیار پایین‌تر از استاندارد، ۳ = در حد استاندارد، ۵ = آشکارا فراتر). از ۱ تا ۱۰ بپرهیزید؛ دقتی می‌سازد که ندارید و مصاحبه‌گران را بر سر امتیازی که هیچ شاهد واقعی ندارد به بحث می‌اندازد.

بله؛ آن را یک ورودیِ ساخت‌یافته بدانید، نه یک حکم. فاصلهٔ اندک میان دو نامزد عملاً مساوی است؛ نگذارید ۰٫۱ یک استخدام را تعیین کند. و یک مانع واقعی (مثل مرجع‌گیری ناموفق یا پرچم قرمز ارزشی) باید هر امتیازی را، هرچقدر هم بالا، کنار بزند.

کسانی که نامزدها را ارزیابی کرده‌اند. هر جا می‌توانید، بگذارید هر عضو پنل اول مستقل امتیاز دهد و سپس آشتی دهید؛ مقایسهٔ امتیازهای مستقل، اختلافی را که وگرنه از کنارش می‌گذشتید آشکار می‌کند. یک ماتریس مشترک، که در جلسهٔ جمع‌بندی با هم پر شود، همه را صادق نگه می‌دارد.