با امضای پیشنهاد، نه در روز اول. پنجرهٔ پیش‌ورود (دسترسی، تجهیزات، خوش‌آمدِ گرم و نخستین کار) جایی است که شروعِ مطمئن ساخته یا باخته می‌شود. نامزد پیش از آنکه اصلاً وارد شود، نخستین برداشتش را از واقعیتِ کار شکل می‌دهد.

برای نود روز برنامه بریزید، نه یک هفته. فصل نخست جایی است که نیرو از «آشناشده» به «مالکِ نقش» می‌رسد و بیشتر استخدام‌های پشیمان‌کننده آشکار می‌شوند. توجیهِ یک‌روزه، «معارفه» است؛ آنبوردینگ کل شیب است.

منابع انسانی مالک مکانیک کار است: قرارداد، دسترسی، توجیه، انطباق و جلسات مستقل. مدیر مالک معناست: مأموریت، انتظارات، موفقیت‌های اولیه و بازخورد. هر دو ضروری‌اند و درهم‌آمیختنشان همان‌جایی است که نیروی جدید از لای درزها می‌افتد.

مراحل یکسان‌اند؛ آگاهانگی باید بیشتر باشد. هیچ‌چیز با هم‌جواریِ راهرو اتفاق نمی‌افتد، پس معارفه، زمینه و جلسات باید صریح زمان‌بندی شوند. در هفتهٔ اول روی ایجاد پیوند بیش از حدِ معمول سرمایه‌گذاری کنید؛ انزوا خطر اصلیِ شروعِ دورکار است.

نیرو مشغول است اما دربارهٔ اولویت‌ها مبهم؛ معارفه‌ها مدام به تعویق می‌افتند؛ جلسهٔ ۳۰ روز غافلگیری رو می‌کند. این‌ها را زود بگیرید؛ نیرویِ ساکت و توانمندی که در روز شصت بی‌جهت سرگردان است، الگوی پشت بیشتر خروج‌های زودهنگام است.