کیفیت استخدام؛ چون فرایندِ سریع و ارزانی که افرادِ نادرست تولید می‌کند، شکستی گران‌قیمت در لباس کارایی است. سنجشش هم از همه سخت‌تر است، و برای همین اغلب کنار گذاشته می‌شود. بقیهٔ سنجه‌ها می‌گویند ماشین کار می‌کند یا نه؛ کیفیت استخدام می‌گوید چیز درست را می‌سازد یا نه.

زمان استخدام، سفر نامزد را می‌سنجد، از ورود به فرایند تا پذیرش. زمان پر شدن، سفرِ نقش را می‌سنجد، از روزی که باز شد، شامل تأیید و جذب. زمان استخدام از سرعت مصاحبه و تصمیم شما می‌گوید؛ زمان پر شدن می‌گوید کل قیف، شامل تأخیرهای پیش از شروعِ جذب، کجا روز از دست می‌دهد.

برای تیم اجرایی ماهانه، برای رهبری فصلی. نکته، روند در طول زمان است، نه یک عکسِ لحظه‌ای؛ عدد به‌تنهایی کم می‌گوید، اما سنجه‌ای که مداوم در جهت اشتباه حرکت می‌کند سیگنالی است که پیش از نمایان شدن در استخدام‌های ازدست‌رفته باید به آن واکنش نشان داد.

دو سه سیگنال را ترکیب کنید: امتیاز عملکرد پس از شش تا دوازده ماه اول، ماندگاری پس از سال اول و رضایت مدیر استخدام. هیچ‌کدام به‌تنهایی کامل نیست؛ با هم برداشتی قابل‌دفاع می‌دهند. فرمولِ دقیق کمتر از سنجشِ یکسان اهمیت دارد، تا روند قابل‌اعتماد باشد.

هر سنجهٔ منفرد قابل‌دستکاری است؛ دقیقاً به همین دلیل آن‌ها را به‌عنوان یک سیستم می‌خوانید. سرعت با کیفیت کنترل می‌شود، هزینه با نرخ پذیرش و حجم با نسبت مصاحبه به استخدام. متوازن با هم، داشبورد مصالحه‌ها را آشکار و میان‌برها را خودشکن می‌کند.